غم تو بزرگ است و وسع من کوچک

هدف تو بلند است و همت من کوتاه

بخشندگی تو عظیم و فراخ است و دایره خیررسانی من تنگ

تو به عاقبت دشمنت هم دلسوزی و صبر من برای دوست هم لبریز است

حسین... حسین...

ما را با شما چه نسبتی است؟

امید دارم، که به قدم های کوچک ما دلخوشی ...

دستمان را بگیر، بزرگمان کن، روح نازکمان را وسعت بخش، به بزرگی ات،

یا امامِ شهیدم، حسین (ع) جان ❤️

مثل نسیم

لطیف و خنک

مثل قطره های آب

روی سبزه ها

مثل چمن های سبز

بخشنده و جاری

مثل صدای نازک گنجشک ها

نرم و ملیح و مهربان

به یادم می آوری

حضورت را

* تنهایی های فیلیپین خوب بود.

چون تو رو داشت.

بیا و بیا و این خیال های بلند را

این آرزوهای دراز را

بیا و تمام نه،

حقیقی کن.

تو بوی بهار می دادی، همیشه.

باید زنده بود تا عطر تو را حس کرد.

باید عاشق بود و پاییز بهار شده را با تو فهمید و در تو یافت.

تو همان بهاری.

نهال های ما هنوز شکوفه می دهند

اگر رو به نور کنند

اگر که بباری

بیشتر.

تو در حق من کم گذاشتی.

به قاضی نشستی و خودت حکم کردی

و چه ناعادلانه.

خدا ببخشتت

رفیقِ نیمه راه.

+ فرصت دفاع ندادن، آن هم وقتی مجرم (اگر مجرم باشد) تا حدی محق است، فرهنگ ما شده. فرهنگ من و تویی که به ناعدالتی کشور اعتراض کرده ایم و فاجعه اینکه عین خودشان شده ایم / شده ای.

امام رضا،

سلام ....

سلامی به تو که صدایم را می شنوی و جواب میدهی.

یک زمانی بود،

دلم میخواست عالم را به تو وصل کنم

به تجسم خیر و محبت .

همین. آمدم که همین را بگویم تا بعد.

تا بعد که زبانم باز شد برای با تو حرف زدن ...

* آن قسمت از حرم ات که زمان معنا نداشت و مکانی جز بهشت نبود. آنجا که حضور خدا تنها حقیقتی بود که احساس می شد. آن لحظه که نسیم می وزید و دل ها مست می شدند. آن دمِ رویایی.

خدایا ...